Ja jongens, Live Earth Alert morgen! Een festival ter ere van het milieu, om mensen aan te sporen toch eindelijk een keer aan het milieu te gaan denken, zodat het gat in de ozonlaag zich weer dicht en alle vieze uitlaatgassen uit de lucht verdwijnen en worden vervangen door frisse zuurstof, gemaakt door de bomen, die natuurlijk ook niet meer gekapt gaan worden! Eigenlijk moet er dus een heleboel veranderen.

Er is slechts een vraagteken dat ik dankzij de Kaiser Chiefs heb weten te zetten bij dit hele festival en zijn bedoelingen. De Chiefs lieten namelijk weten dat zij niet bereid waren in Londen te spelen voor een festival dat zich bezig houdt met een beter milieu, terwijl ze zelf juist zoveel milieu vervuilen tijdens de ene dag van actie. Of dachten jullie soms dat een festival en alles daaromheen geen energie kost en geen lucht vervuilt? Natuurlijk, er wordt geprobeerd dat op een milieuvriendelijke manier te doen en natuurlijk, het is goed dat ze op een leuke manier proberen mensen aan het milieu te laten denken. Maar wil je echt iets bereiken? Organiseer dan een landelijke actiedag waarbij iedereen leeft bij kaarslicht en de auto een dagje laat staan. Pas dán kan je zeggen dat je daadwerkelijk probeert het milieu te verbeteren!

Waar zijn ze als je er tijd voor hebt? Midden in het schooljaar treden alle leuke bands op en moet je vijftien keer je ouders lief aankijken of je tóch op een doordeweekse avond naar een concert mag, en heb je eindelijk vakantie, dan zijn alle bands foetsie.

Mijn zus en ik hadden behoefte aan een concert. Een leuk concert, welteverstaan. Paradiso, Melkweg, Patronaat, Tivoli, nergens komen binnen het tijdsbestek van twee maanden leuke bands. Waar zijn ze allemaal heen? Het grootste gedeelte is momenteel aan het toeren in China en Japan. Waarom? Waarom allemaal tegelijk? Kunnen ze het niet afwisselen? Want je zal zien, de Japantour is afgelopen, ergens eind augustus, en dan besluiten bands een Europatour te doen… precies wanneer ik weer naar school moet. En natuurlijk, je hebt de festivals, daar komen leuke bands, maar helaas kan ik dáár dit jaar niet heen. Dus wat blijft er voor mij over? 50 cent en Sean Paul, waar ik eerlijk gezegd niet heen hoef. Maar ok, we blijven duimen dat 30 Seconds of Kaizers Orchestra toch besluit mij een pleziertje te doen… Alsjeblieft?

Elk jaar is in Den Haag de Veteranendag, een dag waarbij veteranen uit verschillende oorlogen en dus van verschillende leeftijden bedankt worden voor hun inzet en hulp tijdens de oorlogen. Dit jaar wil het Haags Vredesplatform de overstaande kant van oorlog belichten: de vrede. Dat willen ze doen door de Alternatieve Veteranendag.

Op 29 juni, ook de Veteranendag, is deze Alternatieve Veteranendag gepland. Een dag die in het teken zal staan van vrede, en niet van oorlog. Niet om de veteranen negatief te benaderen, maar om positief in te gaan op vrede. Er wordt gepraat over oorlog, over propaganda in de oorlog, over de landmacht, luchmacht, marine, er zijn debatten, muziek en hopelijk een heleboel mensen. Om te zorgen dat er ook daadwerkelijk veel mensen zijn roep ik alle mensen die dit voor morgen lezen op om ook te komen. Tenslotte wil iedereen toch vrede?

Een tijd geleden was ik zeer frequent in het plaatjes van logjes, elke dag, elke week, minstens een keer per maand. Maar de afgelopen tijd schoot het erbij in. En niet zo’n beetje ook. Het is vandaag precies een half jaar geleden dat ik m’n laatste log schreef. En dat is lang. Vandaar dat ik nu probeer m’n frequente schrijven weer op te pakken.

De vakantie komt eraan, het weer valt tegen, dus buiten zitten hoef ik ook niet, oftewel: alle tijd om te schrijven. Over nuttige zaken, of misschien over de meeste nutteloze dingen die je je kan bedenken. Ik weet het nog niet, waarschijnlijk ligt het aan de mood waarin ik ben als ik de tijd neem om iets te typen. Op dit moment is het slechts een korte evaluatie over mijn plannen voor de web-log, zodat m’n lezers (die ik waarschijnlijk niet eens heb) weten waarom het hier zo stil was. Als er überhaupt al mensen waren zijn ze waarschijnlijk een half jaar terug gestopt met lezen.

In elk geval: welcome back!

Er is bijna niks zo raar als Kerst. En er is bijna niemand die Kerst op dezelfde manier ervaart als ik. Nou, misschien mijn zus. Niet dat ik zo’n rare interpretatie van Kerst heb, maar ‘t doet me gewoon niet veel.

Veel mensen zijn hypocriet als het om Kerst gaat. Die twee (of drie) dagen doen ze goed, zijn ze niet boos op elkaar, maken ze geen ruzie, eten ze veel… Twee dagen is een begin, maar je doet pas écht goed, wanneer je na die twee dagen ook nog doorgaat met het eindigen van ruzies, het doen van goede daden. Ik denk dat zoiets als het doen van goede dingen niet gerelateerd is aan tijd, slechts aan wat je er zelf mee wil bereiken.
Wil jij, net als de bijna iedereen, de twee dagen van Kerst laten zien hoe goed je wel niet bent? Ga gerust je gang.
Wil je echter echt iets veranderen aan de ruzies en nare dingen op de wereld? Probeer het dan langer vol te houden. Niemand zegt dat er daadwerkelijk iets verandert dan, maar wanneer meer mensen tegelijkertijd beginnen met het veranderen van hun daden, misschien realiseert de rest zich dan ook dat het anders moet.
Kerst is wel degelijk een goede tijd, een goede tijd om te starten met iets nieuws.

Ook ik ben niet Mrs. Perfect, ik maak ook ruzie, ben ook niet altijd lief, maar ik probeer ook buiten Kerst rekening te houden met anderen, help mensen wanneer het mij goed dunkt. Daarom hoop ik dat anderen dat ook kunnen. Want ik ben heus niet de enige.

Vrolijk Kerstfeest.

Hebben jullie dat wel ‘s? Dat je in het verleden iets gedaan hebt, en je daarna af blijft vragen of dat nou vreselijk kneuzig, of eigenlijk juist cool was? Ik heb ‘t niet vaak, meestal vind ik het gewoon kneuzig. Maar er is één ding, één moment in het verleden waarover ik twijfel. Was ik toen de brugmug, of een cool meisje uit de eerste?

Het zat zo: als klein bruggermeisje loop je door te school, kijk je op tegen al die grote mensen (die uit de 2e enzo) en weet je niet zo goed waar je heen moet in de pauze (zeker niet in je eerste schoolweek). Er is een plek die ze ook wel het ‘altoplekkie’ noemen, daar staan de mensen die luisteren naar rock, metal, alle alternatievelingen. Ik kwam daar nooit, wat moest ik daar nou, al die grote mensen… Hoewel ik stiekem natuurlijk wel tegen ze opkeek. Op een dag liep ik langs de beruchte plek, en opeens staat er een groepje grote jongens voor m’n neus (ze zaten toen in de derde). Ik probeerde langs ze te manouvreren, maar dat wilden ze niet. Ik keek omhoog, recht in iemands gezicht. Hij stak z’n hand uit. ‘Ik ben Paul.’ Ik had géén idee wat hij van me moest. ‘Met een stalen gezicht zei ik: ‘Ik niet…’ en liep door. Ik voelde de ogen van zijn vrienden in mijn rug prikken, die me nakeken en allemaal de zogenaamde Paul uitlachten omdat hij gedisst was door een brugger.

Dat voorval vergat ik, totdat ik (toen ik zelf in de derde zat) die zogenaamde Paul leerde kennen. Hij heette inderdaad Paul, en was (niet geheel vreemd) het voorval alweer vergeten. Maar ik herinnerde het me weer. En tot op de dag van vandaag vraag ik me af of het een stomme bruggeropmerking was, of dat ik toch, voor één van de weinige keren, een gevatte opmerking gemaakt had, waarmee ik Paul stil kreeg…

Wat denken jullie?

With your feet in the air and your head on the ground
Try this trick and spin it, yeah
Your head will collapse
But there’s nothing in it
And you’ll ask yourself

Where is my mind

Way out in the water
See it swimmin’

I was swimmin’ in the Carribean
Animals were hiding behind the rock
Except the little fish
But they told me, he swears
Tryin’ to talk to me to me to me

Morgenochtend is ‘t weer zover… Alle mensen vanaf de derde klas bij mij op school lopen zwaar brak rond en volgen hun lessen… Naja, volgen hun lessen, slapen meer tijdens de lessen, en tijdens de pauzes… Waarschijnlijk zelfs op de fiets naar huis… En eenmaal thuisgekomen storten ze op de bank met een zak chips en een glas Cola om de rest van de dag niks anders te doen dan hangen…

Ja, leuk he, schoolfeesten!! Op ‘t moment zelf is ‘t leuk, biertje hier, biertje daar, oh, hé, nog een biertje… Maar de volgende morgen, als, ondanks dat school zo lief was iedereen het eerste uur vrij te geven, je op moet staan om naar school te gaan, wou je dat je toch de avond ervoor wat geminderd had… Wellicht hebben sommige mensen lieve ouders die school bellen met de mededeling dat zoon- of dochterlief ziek is… En sommigen, waarvan ik er één ben, drinken gewoon niet, of weinig, zodat het de volgende dag minder moeilijk is op te staan, omdat je tenminste geen kater hebt… Dat is toch veel leuker? Wanneer je op school tenminste nog weet wat er de vorige avond gebeurd is? Tenminste, dat lijkt mij hoor!!

Naja, we zien het vanavond, en morgenochtend natuurlijk. Voor mij blijft het een avond met heel weinig drank, en morgenochtend gezellig met 6 vriendinnen wakker worden in het (nog niet bewoonde) nieuwe huis van één van hen! Lachen joh! =P

Muizenprofessor
Er was eens een slimme muis,
die had wel honderdtien
geleerde boeken in zijn huis.
Heb jij dat ooit gezien?
Al is die muis klein en grijs,
het is zeker niet mis!
Die muis is bijzonder wijs,
ik denk dat hij professor is!

——————————————————————————————————————

Winter… Lente… Zomer… Herfst… Herfst, dat is waar we nu weer in zijn gehaakt.
Waarom?
Waarom kunnen we niet meer zonder jas naar buiten?
Waarom regent het altijd als je iets leuks gepland hebt of als je écht naar buiten moet?
Waarom is ‘t weer donker als ik m’n bed uit moet?
Waarom is ‘t alweer donker als ik van atletiek kom?
Waarom loopt de hele school als zombies door de school? Heeft dat eigenlijk wel iets te maken met de herfst? Hebben ze net als ik last van een soort ‘herfst-dip’? Of zijn ze gewoon brak van ‘t afgelopen weekend?
Wie weet ‘t? Ik kan ze allemaal wel stuk voor stuk gaan ondervragen, maar wat bereik ik ermee… Helemaal niks.

Misschien stemt hun gevoel zich ook wel af aan het weer. Worden ze somberder als het weer somberder wordt. Misschien wel… Ik heb daar wel last van. Je loopt rond met een gezicht waarvan de ogen vuur lijken te spuwen, niemand kan iets goeds doen, op school val je bijna in slaap en als je thuis bent krijg je net dat ene persoon wat je wil spreken niet te pakken. Het lijkt alsof ze het erom doen. Maar misschien valt het allemaal wel mee. Misschien gaat morgen het zonnetje wel schijnen. Ookal is ‘t een waterig zonnetje. Het blijft een zon. Dé zon.

Ja, 1 juni… Dat was een dag om nooit te vergeten… Namelijk een maand en 14 dagen terug, de laatste keer dat ik een logje gemaakt had… En toen kwam er een stilte.. Een pauze zou je het kunnen noemen. Of gewoon een gebrek aan informatie. Ik had een uitgebreid verslag over Pinkpop kunnen maken, over hoe leuk het was om vooraan te staan bij de Red Hot Chili Peppers. Maar daar heeft niemand wat aan om te lezen. Toch?

Daarom komt er nu maar weer een nieuwe log:
Een log gemaakt op mijn vaders computer, want die van mijzelf heeft het begeven.
Een log zonder weinig interessante informatie.
Een log gemaakt op mijn eerste échte vakantiedag.
Een log waarin ik heel veel zou willen vertellen, maar ik geen idee heb hoe.

Naja, het interessante dat me is overkomen afgelopen tijd is het feit dat ik zowaar werk gevonden heb. Op ‘t strand, lekker chips geven aan kinderen die geen idee hebben hoe ze met geld om willen gaan, patat bakken voor mensen die pas op ‘t moment dat ze hun patatje oorlog krijgen zeggen dat ze er geen uitjes op wilden, en ijsjes pakken voor ouders die hun kinderen zelf hun ijsje laten kiezen, waardoor de ijsjes in-en-uit de vrieskist gaan, want kinderen kunnen niet kiezen natuurlijk. Ook heb je af en toe nog de alcoholisten die om de 10 minuten 2 nieuwe biertjes komen halen, en dat gaat zo wel een paar uur door. Ondanks dat alles is ‘t werk wel leuk. Je staat op ‘t strand, met uitzicht op de zee, op de rustige momenten kan je kijken naar alle mensen die aan het paviljoen voorbij trekken en ‘s avond bar staan bij feesten is ook heel leuk.
Stel dat jullie toevallig een keer op ‘t strand zijn, kijk dan goed rond bij de paviljoens, misschien ben ik wel aan ‘t werk! En ik verkoop ijsjes met plezier!